مقایسه بار (اتیلن دی کلرید-EDC) با هیدروکربن سنگین یا گازوئیل:

از نظر دانسیته میزان دانسیته اتیلن ۱۲۲۵ بوده  و هیدرو کربن یا گازوئیل پالایشگاهی ماکزیمم ۸۱۰ تا ۸۴۰ میباشد.
در رابطه با فلش پوینت این اتیلن ۴۰ بوده و فلش هیدرو سنگین یا گازوئیل پالایشگاهی ۵۰ تا ۶۰
باید در نظر داشت که این محصول حاصل برج تقطیر از اسلج های پتروشیمی میباشد و محصولات هیدرو سنگین یا گازوئیل دی ۲ حاصل تولید در پالایشگاه هستند.
تاجرانی که تاکنون این بار را خرید کرده اند بصورت ۹۰-۱۰ این دو محصول را با هم میکس کرده اند.
یکی از قابلیت های اتیلن این است که هنگام میکس با هیدرو سنگین یا گازوئیل پالایشگاهی ۲ فاز نمیشود و کاملا در محصول پالایشگاهی مینشیند…هم از نظر رنگ و فرمول و هم بوی گازوئیل پالایشگاهی را میگیرد.
استفاده این ماده به تنهایی به دلیل فلش پایین توصیه نمیشود چون به موتور خودرو ضرر میزند و حداقل بایستی پس از میکس فلش آن را به بالای ۴۰ رساند و سپس در موتور استفاده کرد.
از نظر قدرت آتش زایی این محصول بین بنزین و گازوئیل پالایشگاهی قرار میگیرد…یعنی نه اشتعال بنزین را دارد و نه به کندی گازوئیل میباشد.
یکی از ویژگی های محصول اتیلن قابلیت بلندینگ آن با BASE OIL میباشد که از این ویژگی میتوان جهت بالا بردن بیشتر فلش محصول نهایی استفاده کرد.
در مجموع چنانچه فلش محصول نهایی حاصل از بلندینگ اتیلن یا گازوئیل پالایشگاهی به بالای ۴۵ برسد آسیبی به موتور وارد نمیشود.
در رابطه با جزئیات دیگر این محصول باید گفت که سولفور این بار بسیارکم و در حد صفر میباشد

نحوه بلندینگ اتیلن دی کلراید بعنوان مکمل با سوخت هیدرو کربن:

نحوه بلندینگ اتیلن دی کلراید

آنالیز: